Wist je dat het voor je partner mogelijk is om te blijven slapen in het ziekenhuis?
Ik ben opgenomen in het Zaans Medisch Centrum en heb de eerste dagen op een zaal gelegen. Dat was heel erg gezellig, je kan dan nog met andere zieke kletsen om de tijd te doden. Het geeft ook wel steun om je verhaal te kunnen delen, echter heeft het ook zijn nadelen. Op de zeer emotionele dagen kon je een gordijn rondom je bed dichttrekken voor een beetje privacy. Maar ja, dat gordijn houdt het geluid niet tegen. Als de zaalarts langskwam om wat met je te bespreken ging ook dat gordijn dicht, maar je wist dat de hele zaal mee zat te luisteren.
Mijn man was al een paar dagen alleen thuis, de hond had hij naar zijn moeder gebracht zodat hij daar geen rekening mee hoefde te houden. Zo vaak als dat hij langs mocht komen was hij bij me, dat was heel erg fijn.
Na een aantal dagen hield hij het thuis gewoon niet meer uit, hij liep de hele dag te huilen. Zomaar uit het niets begon het en hij kon het niet onder controle krijgen. Ook vertelde hij dat als hij thuis was het niet meer als zijn thuis voelde, het was zo leeg en kil.
Hij heeft toen aan een zuster gevraagd of het niet mogelijk was dat hij één nachtje bij me kon blijven slapen. Dat kon geregeld worden, we kregen voor één nacht een aparte kamer waar twee bedden naast elkaar konden staan. Dat was heel erg fijn, we hebben heel veel gekletst en bijna de hele nacht tegen elkaar aan gelegen. We vonden veel steun bij elkaar en hebben de nodige tranen gelaten.
We wisten dat we de volgende dag van die kamer af moesten omdat ze die nodig hadden voor een andere patiënt. Maar ze hadden een andere kamer geregeld voor ons, daar stond één bed en een soort slaapbankje. Wat een uitkomst was dat, overdag klapte we het bankje in zodat je er gewoon kon zitten en ’s avonds klapte we het weer uit tot een klein éénpersoons bedje. Zo hebben we de rest van de tijd dat ik in opname moest blijven door kunnen brengen.
Alle lof voor het ziekenhuis dat dit mogelijk was, dit was precies wat we nodig hadden.
Mijn man kon met alle rondes koffie/thee en eten bestellen, zoveel als hij wilde. We hebben regelmatig rondjes gelopen over de verdieping, zijn even buiten het ziekenhuis in de zon gaan zitten en er was zelfs een daktuin waar we geregeld een luchtje gingen scheppen. Ik liep heel vaak met een paal waar die vochtzakken aan hingen maar dat hield mij niet tegen, die sleepte ik gewoon achter mij aan.
Het zal niet overal zo goed geregeld zijn, maar durf te vragen of je als partner mag blijven slapen. Het heeft ons veel goeds gedaan.
Heb je nou gemist waarom ik ben opgenomen in het ziekenhuis, lees dan het verhaal Hoe het begon