Inmiddels zijn we 6 weken verder na de terugval, 6 weken van verschrikkelijk veel rust en leuke momenten.
Volgende week begin ik met de re-integratie op het werk.
Met de bedrijfsarts had ik afgesproken om rustig aan te beginnen met 2 uurtjes werken per week, echter denk ik dat ik meer kan.
Dat heb ik ook aangegeven bij mijn leidinggevende.
Nu heb ik het voordeel dat mijn leidinggevende me erg goed kent waardoor ik ook een beetje wordt afgeremd ter bescherming.
Stress
Tevens heb ik aangegeven dat alle taken die mij stress opleveren moeten verdwijnen, dat is nog het lastigste in het hele verhaal.
Ik ben iemand die zijn werk serieus neemt en tot in de puntjes goed wil uitvoeren.
Tot mijn taken behoren ook HR werkzaamheden, zoals sollicitatiegesprekken voeren, ziektegerelateerde werkzaamheden en ik wordt gezien als een vertrouwenspersoon binnen het bedrijf.
Ik kan goed luisteren en zoek altijd naar een goede oplossing bij problemen, zo zit ik nou eenmaal in elkaar.
Dit zijn werkzaamheden die me juist stress geven.
Er is binnen het bedrijf momenteel niemand die deze taken kan overnemen dus zal er iemand voor moeten worden aangenomen, maar dat is nog niet zo makkelijk tegenwoordig. Je zou denken dat er genoeg mensen op zoek zijn naar werk, maar onze ervaring in het werven van personeel leert dat ze teveel keuzes hebben en meer eisen stellen.
Volgende week zal ik een gesprek moeten voeren met een collega die al enige tijd in de ziektewet zit. Omdat ik een goede band met die collega heb, haar verleden ken en weet hoe ze in elkaar steekt heb ik aangegeven dit gesprek nog wel te willen voeren. Maar ik heb tegelijkertijd aangegeven dat deze taak spoedig overgenomen zal moeten worden. Zeker omdat dit soort gesprekken ook voor mij gevoerd moeten gaan worden.
Mijn leidinggevende zei dat het goed was dat ik dit aangaf en we zullen gaan kijken hoe we dit samen kunnen gaan oplossen.
Wat ga ik nog wel doen?
Omdat ik een groot deel van mijn belangrijke taken moet afdragen vanwege de stress die het oplevert vraag ik me af
Wat ga ik nog wel doen? Wat kan ik nog betekenen binnen het bedrijf, wat voor gevolgen heeft dit voor mijn toekomst?
Hoe lang zal de re-integratie in beslag gaan nemen?
Welke taken kan ik op de lange termijn nog blijven doen?
Hoe belangrijk ben ik nog voor mijn werkgever?
Best wel veel vragen die me eigenlijk ook weer stress opleveren, dat moet ik juist zoveel mogelijk vermijden.
Momenteel kan ik de stress goed reguleren door lekker veel te wandelen en door het zoeken naar geocaches. Dit zijn 2 hobby’s die ik graag combineer en veelal samen met mijn zus uitvoer.
Maar daar zal ik in een ander blog wat dieper op ingaan.
Wat ga ik nog wel doen?
Dat is een goede vraag, dit zal ik in overleg met de baas en mijn leidinggevende moeten gaan uitzoeken. Misschien kan ik wel een taak van een collega overnemen, of komt er iets nieuws op mijn pad binnen het bedrijf.
Beetje onzeker nog momenteel, maar de tijd zal het leren.
Eerst maar eens focussen op mijn herstel en de re-integratie.
Dan zien we wel weer verder, stapje voor stapje zal ik moeten kijken hoe het gaat en wat wel en niet kan.
Dat wordt weer een spannende periode.