In de periode dat ik in het ziekenhuis lag heb ik enorm veel onderzoeken en scans gehad in een korte tijd.
Ze begonnen met een infuus aanbrengen, ik moest 24 uur lang vocht toegediend krijgen om het bloed te verdunnen. Zo kon mijn lichaam het overschot aan calcium beter afvoeren.
Natuurlijk is er bloed afgenomen om te kunnen testen op een aantal dingen.
Er is een hartfilmpje gemaakt, de bloeddruk is gemeten, ze keken of ik koorts had en er is een echo gemaakt van mijn torso.
De volgende dag, na vaak vragen of ze al wat wisten, de uitslag gekregen. Niks gevonden, zelfs geen ontstekingswaarden in het bloed. Ze konden alleen zeggen dat het hart, de longen, de (bij)schildklier en mijn vitamine D gehalte prima in orde waren.
Alleen de bloeddruk was erg hoog, maar dat is niet zo gek als je plotseling opgenomen bent en verder eigenlijk niet goed weet wat er aan de hand is.
Toen moest ik 24 uur lang mijn urine opvangen, wel 3 bokalen heb ik weten te vullen. Ook kreeg ik een pilletje Amlodipine om mijn hoge bloeddruk naar beneden te krijgen. Na bloedafname kwam de zaalarts met goed nieuws. Het calcium was goed gedaald en de nierfunctie was goed gestegen. Wel moest ik nog een paar dagen aan het infuus blijven liggen. Als het zo goed bleef gaan zou ik in het weekend weer naar huis mogen, wat een opluchting was dat.
Het infuus zat niet helemaal goed waardoor er een harde bult op mijn pols kwam, dit deed ook zeer. De canule (naald in je ader) drukte de klep in de ader dicht waardoor het vocht ging ophopen.
Maar omdat ik nog steeds aan het vocht moest blijven hangen moest ik opnieuw geprikt worden in mijn andere arm.
Al die tijd had ik enorm veel last van opvliegers, meer dan normaal, en ’s nachts werd ik een paar keer klam en koud wakker. Ik heb zelfs mijn nachtpon moeten verschonen omdat het zo nat was en stonk.
Dat is nog niet makkelijk als je aan het infuus ligt, met hulp van de zuster is het gelukt. Je doet namelijk je nachtpon uit en de zuster moet je vieze shirt helemaal via het slangetje over de zak vocht leiden. Zo moet het ook weer met het aantrekken van het schone shirt.
Na bevrijding van het vocht en de canule ben ik meteen rond gaan lopen over de afdeling, wat een vrijheid. Ik voelde me deze dagen gewoon prima, alleen een beetje vermoeid door de onderbroken nachten. Werd regelmatig wakker door de opvliegers en door toediening van het vocht moest ik regelmatig het toilet bezoeken.
Het wachten op het sein dat ik naar huis mocht duurde erg lang.
Ik heb zelfs nog op de hometrainer gezeten die op de gang stond, je moet toch wat om de tijd te doden. Tegen het einde van de middag kwam de zaalarts ons vertellen dat ze me toch nog wat langer wilde houden omdat ze nog steeds niet wisten wat er nou precies aan de hand was, ze wilde nog meer onderzoeken doen. Dat was een hele grote tegenvaller, ik stond voor mijn gevoel al met één been thuis.
Er volgden weer bloedafname en ze wilde een mammografie maken om te kijken naar aanwijzingen voor borstkanker. Door de medicijnen was de bloeddruk mooi gedaald, maar het calciumgehalte ging weer omhoog. De zaalarts zei dat de mammografie goed was en dat de verdenking nu uitging naar een tumor of kanker. Ik was deze dag al erg emotioneel omdat ik niet naar huis mocht en dit bericht maakte dat alleen maar erger. Ook mijn man had het er erg moeilijk mee, al die onzekerheid.
Om de stijging van het calcium tegen te gaan kreeg ik via het infuus een medicijn toegediend, dit werkt een maand lang in je lichaam.
Om meer duidelijkheid te krijgen moest ik een CT-scan laten maken.
Daar hadden ze twee ronde bolletjes gezien in de lymfeklieren bovenin de longen. Je schrikt gelijk en denkt dat het beginnende kanker is. Om die bolletjes verder te onderzoeken moest ik een PET-scan laten maken.
Voor die PET-scan moet je de dag ervoor koolhydraatarm eten en een uur ervoor kreeg ik weer een zak vocht toegediend. Ook moest er radioactief spul toegediend worden via het infuus, hier was ik best nerveus voor. De scan was vrij snel klaar, ik heb er niks van gemerkt.
Na de scan kreeg ik de opdracht minstens drie liter vocht te drinken, dat was best een hele opgave.
De uitslag van de PET-scan was goed, geen nare dingen gezien en de bolletjes in de longen is de verdenking van Sarcoïdose. Op dat moment viel er een steen van onze schouders, van alles wat we op internet hadden gelezen was dit de minst erge ziekte die ik kon hebben dachten we.
Om met 100% zekerheid te kunnen vaststellen dat het Sarcoïdose is zouden er nog wat onderzoeken gedaan moeten worden. Hiervoor hoefde ik niet in het ziekenhuis te blijven en mocht ik lekker naar huis. Er volgde nog een longfunctietest en opnieuw bloedafname voor controle van de nierfunctie en het calcium. De longen doen het prima. Ze wilde ook nog een punctie nemen, maar die heb ik afgeslagen. Ze gaan toch iets beschadigen en ik weet niet of ik daar later juist last van ga krijgen. En dan kunnen ze het nog steeds niet met 100% zekerheid zeggen. Er is al zoveel uitgesloten dat ik dit wel aandurf.
Het normale leven kon weer rustig worden opgepakt, ik ben weer met werken begonnen voor een paar uurtjes. Merkte alleen dat mijn energie nog niet toereikend was om de hele dag vol te kunnen houden zonder een middagdutje te doen. Daar moeten we nog een goede balans in gaan vinden.
Heb je het begin van mijn zoektocht gemist? Kijk dan bij Hoe het begon