Na de PET-scan mocht ik weer naar huis toe, eindelijk, wat een opluchting zeg. Weer terug naar het normale leven dacht ik nog.
Om het te vieren zijn we samen uit eten gegaan, dit moesten we nog inhalen om onze trouwdag te vieren, dus een extra mooie gelegenheid.
Het eten was erg lekker en gezellig.
Eénmaal thuis begon ik koude rillingen te krijgen, dat was gek want meestal heb ik juist last van opvliegers. Voor de zekerheid maar even koorts gemeten. Die was verhoogd, de rillingen waren over gegaan naar het koud hebben en al mijn spieren deden zeer.
Ik ben vroeg onder de wol gegaan en heb geslapen als een beer in winterslaap. De volgende ochtend was het allemaal nog erger, de koorts was hoger en ik voelde me zo moe. Slaap is het beste medicijn zeggen ze, meer kon ik toch niet doen.
Elke dag werd het erger, botpijn, gewrichtspijn, nog hogere koorts, hoofdpijn. Mijn eetlust was niet verdwenen, heb best veel gegeten toen ik ziek was.
Ik moet elke dag voldoende vocht binnen krijgen om het calcium in mijn bloed beter af te kunnen voeren. maar daar had ik best wel moeite mee, als je veel slaapt kan je niet drinken.
Voor de zekerheid had ik telefonisch contact opgenomen met het ziekenhuis, wilde weten of dit door de PET-scan kon komen.
Ze vertelden dat het wel kon omdat mijn immuunsysteem lager was en dan pik je sneller iets op, ook heerste de griep op dat moment.
Mag je eindelijk weer naar huis, krijg je de griep.
Heb je het begin van mijn journey gemist, kijk dan bij Hoe het begon