Ik loop al jaren met een hoge bloeddruk die per toeval is ontdekt.
Met familie was ik een dagje uit in Corpus, het menselijk lichaam.
Daar stond een apparaat waar je je polsen in kon doen om je bloeddruk te meten,
dat deed ik en het gaf een hoge bloeddruk aan. De waardes weet ik niet meer.
Mijn oudste zus had toen al een tijd een hoge bloeddruk en die zag mijn meting, ze zei dat ik maar even bij de huisarts langs moest gaan. Ik had er niks van gemerkt en dacht dat het apparaat niet goed was.
Maar na een aantal dagen dat dit in mijn hoofd bleef zitten toch maar een afspraak gemaakt bij de dokter.
Ook daar waren de metingen hoog en zo moest ik door de molen om van alles te laten controleren.
Als je een hoge bloeddruk hebt moet je elk jaar een standaard controle doen door bloed te laten prikken en urine in te leveren. Juist met het jaarlijkse onderzoek van 2023 kwam er uit de bloedwaardes tevoorschijn dat mijn nierfunctie sterk gedaald was naar 21%, reden om mij door te sturen naar de internist.
Een paar dagen later moest ik in het ziekenhuis opnieuw bloed en urine inleveren en had ik een gesprek met de internist. Daarna moest ik bij de huisarts een 1-uurs meting van de bloeddruk laten doen en een echo van de nieren laten maken. Ik voelde mij kiplekker en deed net mijn sleutel in het slot om thuis te komen na alle onderzoeken toen ik gebeld werd door het ziekenhuis. Of ik in de mogelijkheid was om naar de spoedeisende dienst te komen vandaag.
Ik schrok behoorlijk, er zat teveel calcium in mijn bloed zeiden ze.
Ik heb de hond nog even uitgelaten, mijn man telefonisch ingelicht en ben op mijn gemakje naar het ziekenhuis gereden. Voor ik het wist lag in aan allemaal apparaten en slangetjes. Mijn hard ging te keer, mijn bloeddruk was torenhoog en ik wist niet wat er zo ernstig was, ze vertelde ook helemaal niks.
Na een paar uur kreeg ik te horen dat het calcium te hoog was en dat dat nogal gevaarlijk was.
Mijn bed werd verhuist naar de afdeling interne geneeskunde en ik kreeg te horen dat ik een nachtje moest blijven omdat ik aan het infuus moest om vocht toegediend te krijgen. Opnieuw mijn man ingelicht en gevraagd of hij wat spullen kon komen brengen. Hij was gewoon aan het werk en kon niet zomaar stoppen, dat gaat niet bij een vrachtwagenchauffeur. Pas tegen half elf ’s avonds kon hij er zijn, hij mocht van zijn baas de dienst inkorten waardoor hij iets eerder weg kon.
Zo heb ik diverse keren bloed moeten inleveren, heb ik 24 uur lang aan het infuus gelegen en een hele tijd in onzekerheid gelegen. Omdat ik nog steeds niet wist wat de ernst was ben ik op google gaan zoeken en zag ik allemaal erge ziektes voorbij komen wat mij heel veel zorgen baarde. Omdat er nog steeds niet veel verteld werd ben ik zelf maar gaan vragen wat de bedoeling was en hoe lang ik nog moest blijven. Een zaalarts kwam aan het einde van de tweede dag pas informatie geven. Ze wisten nog niet wat de oorzaak van het hoge calcium was en daarom moest ik blijven, ze konden ook niet zeggen hoelang het allemaal zou gaan duren.
Elke dag werd er standaard gemeten hoe de bloeddruk was, hoe ik me voelde, koorst gemeten en gevraagd of ik ontlasting had gehad. Dit was allemaal goed, behalve de bloeddruk, die was flink gestegen. Dat snapte ik heel erg goed, ik zat compleet in de stress omdat ik niet wist wat me te wachten stond. Uiteindelijk kreeg ik een pilletje om de bloeddruk te laten zakken. Elke dag gebeurde er wel wat, bloedafname, een onderzoek, gesprek met de zaalarts. Door deze onzekere periode hebben mijn man en ik heel veel tranen laten vloeien, wij zagen alleen maar ernstige ziektes voorbij komen. Zo heb ik ruim anderhalve week op zaal gelegen en nog steeds konden ze niet zeggen wat ik nou precies mankeerde. Het enige positieve was dat ik me kiplekker voelde, een goede eetlust had en de bloeddruk door de medicijnen gedaald was.
Uiteindelijk na een CT-scan vertelde ze dat er 2 plekjes in mijn longen waren gevonden. Wij schoten meteen weer in de stress, we dachten dat het beginnende kanker was. Daar kwamen de tranen weer, mijn man was zo overstuur dat hij niet meer kon werken. Hij liep de hele dag te huilen, voelde zich niet fijn meer in huis en miste mij enorm.
Hij had gevraagd of hij niet in het ziekenhuis mocht slapen voor één nachtje, gelukkig kon dit geregeld worden.
We kregen een éénpersoonskamer met 2 bedden zodat we samen konden slapen. Wat hebben we veel gehuild en eindeloze gesprekken gevoerd, het had ons in ieder geval héél erg goed gedaan. Daarna hadden ze geregeld dat we een andere kamer kregen waar een slaapbankje instond, zo kon mijn man elke nacht blijven slapen. Wat een service, daar waren we heel erg blij mee, zo konden we elkaar steun geven.
Om de plekjes in de longen verder te kunnen onderzoeken moest ik nog een PET-scan laten maken.
Daar was ik heel erg nerveus voor, ze spuiten namelijk radioactief spul in je bloedbaan.
Gelukkig is de scan goed verlopen en heb ik er niks van gemerkt, de uitslag was verdenking op Sarcoïdose.
De ronde bolletjes boven in mijn longen zitten in de lymfeklieren wat duid op een ontsteking.
Deze dag mocht ik ook eindelijk weer naar huis.
Wat een rollercoaster was het de afgelopen weken, maar gelukkig is het geen hele ernstige ziekte dacht ik.
Wij dachten dat Sarcoïdose het mist erge was wat ik kon hebben, maar nadat ik me meer in deze ziekte heb verdiept denk ik dat me nog veel te wachten staat.
Ik ben heel erg benieuwd hoe het bij jouw is ontdekt en welke klachten je toen had.
Laat het me weten in de reacties.